Olaylara hızla tepki veriyor muşum, sabırsızmışım, kolay sinirleniyormuşum. Bazen baskıcı oluyormuşum, özgürlüğü yokmuş, bazı şeylere takıyormuşum, millette ne anne babalar varmış. Evimizde geçen son moda konuşmamız budur. Ben bu sözleri evlendiğimiz günden beri eşimden dinliyorum- gerçi eşim lafı millette ne eşler var diye bağlayamıyor, çünkü o konuşmadan sonraki ev huzurunun o andan itibaren kaybolacağını tecrübeli bir koca olarak çok iyi biliyor- ama kızımdan duymak bana yeni gibi geldi. Her ne kadar babasından kopya çektiğini düşünsem de oturdum ve düşündüm, Beril bizden ne istiyor diye, işte cevaplarım;
Beril istiyor ki okuldan gelince internetin başına geçsin arkadaşlarıyla gözleri çukurlarından akana kadar yazışsın, bu arada çamaşırları yıkansın ve yerleşsin, odası toplansın, sevdiği yemekler yapılsın sevmediği yemekleri yapan eller kırılsın, gömlekleri her gün ütülensin ama o akşamları gömleklerini tanınmaz hale getirdiğinde anne olarak isim verdiği kölesi sevine sevine gömleğini yerden yada çalışma masasının üstündeki kıyafet yığınının içinden alıp yeniden ütülesin ve kızının ona bahşettiği bu görevden dolayı minnet duysun. Çoraplarının biri mağrip'ten diğeri maşruk'tan çıktığında annesi bütün sakinliğini koruyup ayrı düşen çorapları birleştirip sevenleri ayırmasın ve çorapları çekmecesine koysun.
Arkadaşları ile görüşeceği zaman nereye gidiyorsun diye sormasın, geliş saatine hiç karışmasın. Cep telefonu konuşmaktan kulağına yapışsın ama annesi kızım beyninde tümör çıkacak artık demesin, cebinin şarjı bittiğinde ev telefonuna geçip sabah okulda 5-6 saat görüştüğü ama sohbete doyamadığı arkadaşlarıyla dedikoduya devam etsin, bu arada Afganistan'da ki babası telefon başında saatlerce debelenip delirmesin.
SBS'ye hazırlanmak için test çözmesin ama iyi bir Anadolu Lisesine girsin, yetişkin haklarına sahip olsun ama bebeklikte ki sorumlulukları devam etsin.
Annelik ve babalık sanıyorum sinirleriniz laçka olduğu zaman bile sakin görünebilmek ve etrafa sakin sakin gülümseyebilmekmiş. Ben bunu filmlerden gördüğüm kadarıyla seri katiller ve budist rahipler yapar sanırdım. Biraz kasınca anne babalarda yapabiliyormuş. Aklınızdan çocuğunuzun üstüne atlayıp paralamak geçerken, bir şey olmamış gibi sırıtmak ergenliğe giren çocukların anne babalarının içgüdüsel olarak kazandığı bir davranış biçimiymiş. Sizde hala yoksa ya çocuğunuz yoktur, ya çocuğunuz henüz küçüktür yada o ışık size gelecektir daha zıvanadan çıkmamış ve Nirvanaya henüz ermemişsinizdir, bekleyin gelir.
Beril istiyor ki okuldan gelince internetin başına geçsin arkadaşlarıyla gözleri çukurlarından akana kadar yazışsın, bu arada çamaşırları yıkansın ve yerleşsin, odası toplansın, sevdiği yemekler yapılsın sevmediği yemekleri yapan eller kırılsın, gömlekleri her gün ütülensin ama o akşamları gömleklerini tanınmaz hale getirdiğinde anne olarak isim verdiği kölesi sevine sevine gömleğini yerden yada çalışma masasının üstündeki kıyafet yığınının içinden alıp yeniden ütülesin ve kızının ona bahşettiği bu görevden dolayı minnet duysun. Çoraplarının biri mağrip'ten diğeri maşruk'tan çıktığında annesi bütün sakinliğini koruyup ayrı düşen çorapları birleştirip sevenleri ayırmasın ve çorapları çekmecesine koysun.
Arkadaşları ile görüşeceği zaman nereye gidiyorsun diye sormasın, geliş saatine hiç karışmasın. Cep telefonu konuşmaktan kulağına yapışsın ama annesi kızım beyninde tümör çıkacak artık demesin, cebinin şarjı bittiğinde ev telefonuna geçip sabah okulda 5-6 saat görüştüğü ama sohbete doyamadığı arkadaşlarıyla dedikoduya devam etsin, bu arada Afganistan'da ki babası telefon başında saatlerce debelenip delirmesin.
SBS'ye hazırlanmak için test çözmesin ama iyi bir Anadolu Lisesine girsin, yetişkin haklarına sahip olsun ama bebeklikte ki sorumlulukları devam etsin.
Annelik ve babalık sanıyorum sinirleriniz laçka olduğu zaman bile sakin görünebilmek ve etrafa sakin sakin gülümseyebilmekmiş. Ben bunu filmlerden gördüğüm kadarıyla seri katiller ve budist rahipler yapar sanırdım. Biraz kasınca anne babalarda yapabiliyormuş. Aklınızdan çocuğunuzun üstüne atlayıp paralamak geçerken, bir şey olmamış gibi sırıtmak ergenliğe giren çocukların anne babalarının içgüdüsel olarak kazandığı bir davranış biçimiymiş. Sizde hala yoksa ya çocuğunuz yoktur, ya çocuğunuz henüz küçüktür yada o ışık size gelecektir daha zıvanadan çıkmamış ve Nirvanaya henüz ermemişsinizdir, bekleyin gelir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder