Bahçe İşleri

Geçtiğimiz yaz evimize taşındığımızda bahçe ile pek ilgileneme miştik, evimizin yanından başlayan ve arkaya dönen küçük de olsa L şeklinde bir bahçe var. Ev ararken 3 kriterimiz vardı;

1. Komşular


2. Park yeri ( İzmir'de eski semtlerde araç park yeri çok önemli)


3. Bahçe ( özellikle çocuklar için istiyorduk)

Bu üç kriterimizde gerçekleşti. Komşularımız çok iyiler, evimizin önünde kendi park yerimiz ve küçük de olsa bir bahçemiz var. Bundan önceki bahçe çalışmalarım meşhur sosyal sitedeki çiftlik oyunu ile sınırlı olduğundan (küçükken komşunun erik ağacından aşırdığımız erikleri saymazsak) havalar ısınmaya başlayınca, ne var yani küçücük bahçe ben bu bahçenin altından girer üstünden çıkarım havası ve düşüncesi ile bahçeye daldım. Öncelikle lazım olan alet edevat listesi yaptım. Sonra da eşimle birlikte bu tür malzemelerin satıldığı alışveriş mağazasının yolunu tuttuk. Bahçe bölümüne girene kadar her şey kolaydı ama bu bölümde her çeşitten ve fiyattan ürünleri görünce bir an duraksadık.Kürek, kazma, tırmık, budama makası ve hortum almayı planlayan biz faniler, hortum askısı (mesela bunu görünce hortum almakla sadece işin bitmediği bu hortumu bir yere asmak gerektiğini de fark ettik), dar tırmık, geniş tırmık, küçük kürek, büyük kürek, Çin malı, İtalyan malı gibi çeşitlerin ve bir o kadar da çeşitli fiyatların arasında resmen kaybolduk. Bir ara kendimizi kaybedip domates ve salatalık tohumları da aldığımızı eve dönünce fark ettik.

Malzeme alınacak ama ne? Mağazada yarım gün harcadıktan sonra, malzemelerimizi seçip, kasada nakdimizin önemli bir kısmını bıraktıktan sonra eve geldik ama herkes bir kanepeye serildi. Herkes diyorsam eşim, kızım ve ben. Sarp mağazada kaldığımız sürece arabada oturup hiç enerji harcamadığı için son derece canlı ve neşeli bir şekilde koşturup duruyordu. Laf bu noktaya gelince yazmadan geçemeyeceğim, bu tür mağazalardan oyuncak arabalı market araçlarının ya tamamen kaldırılması yada bütün market arabalarının bu şekilde yapılması konusunda kampanya başlatmak istiyorum. Anne babaların bu tür marketlerde saatlerce depar atarak yanlarında avazı çıktığı kadar ağlayan çocuklarına bu arabalardan bulmaya çalışması eziyetine bir son verilmeli. Planladığımızdan daha fazla mağazada kalınca doğal olarak bahçe ile ilgilenme işini bir sonra ki haftaya bıraktık. Aslında alışveriş kısmında bu kadar yorulmamızdan işin bahçe kısmına geçtiğimizde dağılacağımızı anlamamız lazımdı.

Bir sonra ki hafta eşim gelemeyince bir heves kendimi bahçeye attım, önce çiçekleri ve ağaçları budadım. Budamak işin en kolay kısmıydı ama budanan bitkilerin dallarını atmak o kadar kolay olmadı, hele gül dallarının dikenleri ellerimi kollarımı çizdi. Bir kağıt aldım ve alınacak başlığı atarak altına büyük harflerle eldiven yazdım. Sanıyorum çöp konteynırına hiç yapmadıysam 10 sefer yapmışımdır. Sonra elime bel'i aldım ve toprağı bellemeye başladım. Bana kalsa saatlerce ve metrelerce bellemiştim ama şöyle bir tutulan belimi doğrultup baktığımda saatlerce kısmının tahmin ettiğim gibi ama metrelerce kısmının tahminimin çok altında olduğunu üzülerek gördüm. Bitkin bir şekilde mutfağa girdiğimde yüzüme bakan kızıma " Köylü milletin efendisidir bunu unutma" dedim ama laf yorgunluktan ağzımdan kısık sesle ve boğuk bir şekilde çıkınca kızım bir süre beni anlamaya çalıştı, farkettim ama tekrar söylemeye mecalim kalmadığı için mutfaktaki ilk gördüğüm sandalyeye oturup tavana uzun süre boş baktım. Mutfakta sandalyede oturduğum süre boyunca Sarp ve Beril 3-4 kere kavga etti ama inanır mısınız ben duymadım bile tek duyduğum bacaklarımın ve kollarımın zonklaması ile etlerimin ağrımasıydı. Ertesi gün yataktan nasıl kalkacağımı düşünmek bile istemiyordum. Akşam yattığımda ertesi gün malum çiftlik oyununa bir daha hiç girmemeye kadar verdim. Bu arada bana o oyun için komşuluk teklifi gönderen arkadaşlarım yeminliyim o oyuna girmiyorum boşuna teklif yollayıp durmayın...

Ertesi gün düşündüğüm kadar kötü olmadım ama bir sonra ki hafta eşim geldiğinde hadi bahçe ile ilgilenelim dediğinde kıvrak bir manevra ile onun bahçe de çalışması benimde çay, kahve ve sandviç gibi ikramları üstlenmem sonucu eşimin başına gelenleri ve bahçeyi bir profesyonele devretme kararımızı yarın anlatacağım :)) Yarına kadar sevgiyle kalın, sakın ölçüp tartmadan ben bu işi yaparım diye balıklama atlamayın.

Not:Yazıdaki resim balkonumdan..

Uzun Bir Ara ve Tekrar Merhaba

Blog'uma yazmaya uzun bir ara verdim ama inanın haklı sebeplerim vardı. En önemli sebep en sonunda hayallerini kurduğum evime kavuştum. Geçtiğimiz yaz evimize taşındık. Ev araştırması, bulunması, tadilat ve taşınma derken vakit nasıl geçti anlamadım. Bu koşturma sırasında aklıma başka bloglar açmak gelmedi değil, örnek vermemi isterseniz;

*Ustayı istediğiniz gibi yaptırmaya nasıl ikna edersiniz?

*Cinnet geçirmek hiç de zor değilmiş.

*Benim zevkime göre olacak senin değil ustacım.

*Bu işi sen nasıl yaptın anlamıyorum bende yapsam ancak bu kadar olurdu.

*Rabbim benim sabrımı deniyor sanıyorum....

başlıklarını verebilirim herhalde.. Bu maceramı daha sonra detaylı olarak anlatacağım söz.. Yazmaya ara vermemin diğer sebebi ise eşim yanımıza gelemedi ve biz hafta içi babasız hafta sonu babamızla birlikte tarzı bir yaşama geçtik ki inanın bu sistem daha zormuş, alışmak ve bir düzen kurmak da epey zaman alıyormuş. Bütün bunları atlattıp normal yaşantıma dönünce ilk iş aklıma blog'um geldi ve bir heves açmak için harekete geçtiğimde hayretle blog mail adresimi ve şifremi hatırlamadığımı gördüm. Bir haftadır da blog'a girmek için çabalıyordum ama sonunda başardım. İnsan beyni ne garip kafanda pek çok şey varsa otomatik süzüp çok kullanmadığın yada güncelliğini yitiren bilgileri çöpe atıyor.

Bu geçen süre zarfında Beril anadolu lisesi sınavını kazandı-bunu oturup ayrı bir bölüm olarak yazacağım, lisede ve üniversitede matematik ve istatistik konusunda bana ve eşime emeği geçen hocalarımıza tekrar tekrar teşekkür ederiz, sayelerinde minimum puanla maksimum başarı nasıl sağlanırı çözdük ya ne kadar teşekkür etsek az gelir- şimdi okullu oldu :)) Beril Abla şu an itibariyle lise ortaokula benzemiyormuş şokunu atlattı, öğretmen bana taktı aşamasında. Sarp bir kere koşarken nasıl olduğunu hala anlayamadığımız, bizim için esrarını bugün bile koruyan bir şekilde ayaklarını birbirine dolaştırıp havada uçtu ve kafasını sandığa çarpıp yardı. Yine aynı şekilde ( yani deli gibi amaçsız halde koşarken) bu defa tren raylarına takılıp ( ki defalarca ben toplamıştım o inatla yaymıştı) ortada ki sehpanın köşesine göz atmayı başarıp 2 hafta boyunca maça çıkıp sıkı yumruk yemiş boksörler gibi dolaştı. Tahmin ettiğiniz ve daha önce ki maceraları okuduğunuz gibi bu 11 ay bizim için sakin geçmedi..

Bu benim için tekrar merhabaydı, şifrelerimi hatırladığıma göre şimdi önce kahvemi içip sonra bu 11 aydan bir konu seçip, sizlerle paylaşmaya devam edeceğim. Şimdilik sevgiyle kalın..