Çok uzun zamandır (sanıyorum ikinci çocuğum doğduktan sonra) annelik yolculuğumu kaleme almayı düşündüysem de bir türlü hayata geçiremedim. Küçüklüğümden beri sülalede maymun iştahlılığımla bilinirim, üniversite sınavına kadar olmak istediğim meslek sayısı 100'ü geçmişti, bütün mesleklerin bana göre olduğuna kendimi nasıl inandırmışsam, ilgimi çeken bütün meslekleri olacağımı söyleyip gezerdim.
Üniversite sınavının 2.ci basamağına ( bizim zamanımızda ÖSS ve ÖYS vardı) gireceğim hafta resmen kilitlenmiştim. Aklımdan geçen meslek sayısıyla tercih formunda bana ayrılan yer bir türlü örtüşmedi, buna bir de anne ve babamın fikirleri eklenince tercih formumda hukuktan tutun, tıp, çevre mühendisliği, eczacılık, kimya mühendisliği, kamu yönetimi, sınıf öğretmenliği gibi her telden çalan ve birbiri ile hiç alakası olmayan tercihler yer almıştı.
Neyi anlatmak isterken nerelere geldim, başta dediğim gibi annelik serüvenimi kaleme almayı hep çok istedim ama bazen fırsat bulamadım bazen de üşendim, kısmet bu güneymiş.
Çalıştığım işyerlerinden birinde çocuklardan konuşurken ( o zaman hayatımızda sadece kızım vardı) bir arkadaşım "tek çocuk hiç çocuk iki çocuk çok çocuk" demişti, kızım normal bir çocuk olup, normal bir çocuğun göstereceği bütün davranışları sergilediği ve masallarda yer alan o uslu, munis çocuklardan olmadığı için arkadaşıma aval aval bakmıştım. İçimden de hadi canım bir çocuk bile bazen çok olabiliyor demiştim.
Demiştim diyorum, ne zaman 11 yıl aradan sonra ikinci çocuğa sahip olduk, arkadaşımın kulaklarını hergün çınlatır oldum. Evimizin ev olmaktan çıkıp deli evine dönmesi oğlumun 1 yaşına gelmesiyle başladı. Sözüm ona oğlum doğduğunda kızım 11 yaşındaydı ve ben çok tecrübeli bir anneydim, her türlü güçlükle ve çocukla başa çıkardım..
Di'li cümle kuruyorum çünkü gerçekler hiçte öyle değilmiş, bunu çok kısa sürede anladım ama artık çok geçti iki çocuk ve biz ( ben ve eşim) macera dolu bir yolculuğa başladık.
Bu yolculukta yaşadıklarımı, görüşlerimi, hissettiklerimi, bir parça tecrübelerimi paylaşmak istiyorum. En önemlisi de eşim ona anlattıklarım ve yazdığım mailler üzerine bunları niye bir blogda yazmadığımı , kendisinin dinlerken ve okurken çok eğlendiğini söyleyip beni gaza getirdi.
Bir köşe yazısında ilk yazıyı yazmak zordur diye okumuştum, gerçekten çok zormuş. Konuyu açıp sonra da bağlamak için epey ter döktüm. İşte size annelik serüvenim.
Üniversite sınavının 2.ci basamağına ( bizim zamanımızda ÖSS ve ÖYS vardı) gireceğim hafta resmen kilitlenmiştim. Aklımdan geçen meslek sayısıyla tercih formunda bana ayrılan yer bir türlü örtüşmedi, buna bir de anne ve babamın fikirleri eklenince tercih formumda hukuktan tutun, tıp, çevre mühendisliği, eczacılık, kimya mühendisliği, kamu yönetimi, sınıf öğretmenliği gibi her telden çalan ve birbiri ile hiç alakası olmayan tercihler yer almıştı.
Neyi anlatmak isterken nerelere geldim, başta dediğim gibi annelik serüvenimi kaleme almayı hep çok istedim ama bazen fırsat bulamadım bazen de üşendim, kısmet bu güneymiş.
Çalıştığım işyerlerinden birinde çocuklardan konuşurken ( o zaman hayatımızda sadece kızım vardı) bir arkadaşım "tek çocuk hiç çocuk iki çocuk çok çocuk" demişti, kızım normal bir çocuk olup, normal bir çocuğun göstereceği bütün davranışları sergilediği ve masallarda yer alan o uslu, munis çocuklardan olmadığı için arkadaşıma aval aval bakmıştım. İçimden de hadi canım bir çocuk bile bazen çok olabiliyor demiştim.
Demiştim diyorum, ne zaman 11 yıl aradan sonra ikinci çocuğa sahip olduk, arkadaşımın kulaklarını hergün çınlatır oldum. Evimizin ev olmaktan çıkıp deli evine dönmesi oğlumun 1 yaşına gelmesiyle başladı. Sözüm ona oğlum doğduğunda kızım 11 yaşındaydı ve ben çok tecrübeli bir anneydim, her türlü güçlükle ve çocukla başa çıkardım..
Di'li cümle kuruyorum çünkü gerçekler hiçte öyle değilmiş, bunu çok kısa sürede anladım ama artık çok geçti iki çocuk ve biz ( ben ve eşim) macera dolu bir yolculuğa başladık.
Bu yolculukta yaşadıklarımı, görüşlerimi, hissettiklerimi, bir parça tecrübelerimi paylaşmak istiyorum. En önemlisi de eşim ona anlattıklarım ve yazdığım mailler üzerine bunları niye bir blogda yazmadığımı , kendisinin dinlerken ve okurken çok eğlendiğini söyleyip beni gaza getirdi.
Bir köşe yazısında ilk yazıyı yazmak zordur diye okumuştum, gerçekten çok zormuş. Konuyu açıp sonra da bağlamak için epey ter döktüm. İşte size annelik serüvenim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder